Blog verpleegkundige: ‘Doe eens lief’

Mijn nummertje verschijnt op het scherm, het sein dat ik aan de beurt ben. Nog bijna voordat ik omhoog kan komen, klinkt met schelle stem datzelfde nummer door de wachtruimte. Het voelt als teken dat ik op moet schieten, maar ik kan niet sneller dan snel. Ik vraag me af hoe het zou gaan als iemand slecht ter been is…

Ik ben bij de balie en er volgt geen begroeting. Iets wat ik niet kan uitstaan. Ik kom iets afgeven bij de bloedafnamepoli. Het materiaal wordt nog nét niet uit mijn handen gegrist met daarop volgend het commentaar dat er een sticker ontbreekt. Nee, geen commentaar, het klonk als een verwijt. “Ehh, excuses, het is me niet opgevallen, ik kom rechtstreeks van de huisarts”, antwoord ik. Mevrouw kijkt me niet aan. Ik snap heus dat het ontbreken van een sticker irritant is, daarom onderdruk ik om er wat van te zeggen. Met zure blik volgt haar volgende vraag, hoorbaar voor de hele wachtruimte. Wat er onderzocht moet worden… Huh? Serieus? Dit staat namelijk meer dan duidelijk op de brief die inmiddels netjes voor haar neus ligt. Ik slik een ongepaste opmerking in, want ik neig er naar om haar, net zo luid en duidelijk, te antwoorden dat ik voor SOA-testen kom óf bijvoorbeeld een abces aan mijn anus heb. Pfff, wat een onaardig mens! Het is niets voor mij om mijn mond te houden, maar ik sta perplex over de onaardigheid die deze dame in iedere vezel uitstraalt.

Bejegening, ik kan er een boek over schrijven na al onze ziekenhuiservaringen. Mijn afdwalende gedachten worden abrupt verstoord als de vrouw op haar consequent onvriendelijke toon “Geboortedatum!?” snauwt. Werkelijk! Ik val nu helemaal stil. Daarna ben ik vrij om te gaan. “Ook goede middag”, weet ik nog uit te brengen en begeef me richting uitgang. Maar na een meter of tien, nog steeds verbaasd over wat me net overkomen is, sta ik stil en wil ik teruglopen, maar zie dat de vrouw is verdwenen. Ik kan het ineens niet uitstaan dat ik mijn mond hield. Jaren geleden alweer nam ik me voor om dergelijke dingen niet voor me te houden, iets wat me zonder moeite afgaat. Vandaag blijkbaar niet. In gedachten confronteer ik haar met mijn gedachtes van dat moment. Namelijk dat ze wellicht ongelukkig is of niet blij met haar baan. Overloopt van de werkdruk of misschien gewoon een goede beurt nodig heeft, maar dat dit stuk voor stuk géén redenen mogen zijn om zo ongegeneerd kortaf, zonder begroeting en oogcontact te maken, je werk te doen. Als dit niet eenmalig was, wil ik meteen ook graag een vriendelijk verzoekje indienen: vraag uw baas alsjeblieft om een plekje achter de schermen, zodat nooit meer iemand tegen uw onvriendelijke hoofd aan hoeft te kijken. Ik kwam voor een futiliteit, maar niemand komt voor zijn lol in het ziekenhuis, laat staan als je écht ziek en kwetsbaar bent. En dat is niet altijd aan de buitenkant te zien! Daarnaast, een glimlach zou u niet misstaan, probeer het maar eens. Het zal u goed doen!

Om toch enigszins van mijn gevoel af te komen, stuur ik deze blog ook door naar het werkadres van desbetreffende persoon. Geen datum, geen kenmerken verder, maar er voelt zich vást wel iemand aangesproken. Ik ben het in ieder geval kwijt. Zo!

Door: Ellis Bodifée, werkzaam als MBO verpleegkundige bij Adelante Zorggroep te Hoensbroek. Volwassenenrevalidatie op afdeling ‘Amputatie, traumatologie, orthopedie en cardiologie’.

Klik hier om de online blog-pagina van Ellis te bezoeken over haar werk als verpleegkundige.