Levenslang gebak

Ik heb met haar te doen. Negen weken zwanger zit ze voor me en het enige wat ik begrijp is dat ze buikpijn heeft. Miskraam? Bloedverlies? Ze woont hier pas kort en verstaat geen woord Nederlands. Of Engels. Of welke andere taal dan ook waarin we maar enigszins kunnen communiceren.

Google Translate heeft ons tot de vraagstelling van miskraam geholpen, maar nu wordt het nog lastiger. Ze kwam gewoon binnengelopen midden in een drukke raadpleging en door die hele taalbarrière duurt dit tijdrovende spoedconsult veel langer dan nodig. Ik voel irritatie opkomen. Want medisch-inhoudelijk is het duidelijk genoeg: ik bel met de gynaecoloog van wacht en daar is ze meteen welkom. Maar hoe geraakt ze daar?

Van de weeromstuit word ik heel koel, zakelijk en afgemeten. Haar man is aan het werk en is niet te bereiken. Verder heeft ze hier kind noch kraai. Ze gaat dan maar naar het ziekenhuis lopen, maakt ze me met veel moeite duidelijk. Daar komt natuurlijk niets van in. Maar hoe dan wel? Ik kan haar niet brengen, want ik ben met de fiets. Een ambulance is ook niet aan de orde. Ik geef haar geld en bel een taxi. Moederziel alleen vertrekt ze naar het ziekenhuis.

Het blijkt inderdaad een miskraam. Een paar weken later brengt ze gebak naar de praktijk. Ze is ons zo dankbaar voor onze hulp, vertelt haar man die er deze keer wel bij is. Ik voel me schuldig dat ik zo kortaf was.

Ze blijft ons geregeld gebak brengen. Het is heerlijk, maar het doet me steeds terugdenken aan mijn houding naar haar toen. Had het anders gekund? Voldoet ‘de dokter is ook maar een mens’ als slap excuusje?

Levenslang gebak met een bijsmaakje.

Geschreven door: Martine Schrage, huisarts