Zonnestralen

Het is vrijwel de eerste echte lentedag van dit jaar. De zon schijnt volop en de zonnestralen komen ook de kamers van het ziekenhuis binnen. Door het gekleurde licht in de kamer lijkt de kamer ineens minder somber. Ik werp een blik op de klok. “11:10, nog een paar uur voor ik straks kan gaan genieten van de prachtige zonnige dag”, denk ik bij mijzelf terwijl ik de schone lakens op het bed glad rek.

Maar terwijl deze gedachte in mijn hoofd is, bedenk ik mij ook dat die vrijheid je ontnomen wordt wanneer je bent opgenomen. Wanneer je soms wel voor dagen, weken of maanden op de afdeling bent, zal je haast vergeten hoe het is om de zon op je huid te voelen. Vergeten hoe het gefluit van de vogels klinkt, en het ritselen van de blaadjes in de boom lijkt iets onvoorstelbaars.

“Ik was van plan om met een paar kinderen en ouders vanmiddag een rondje in het park te gaan maken”, vertelt mijn collega begin van de middag wanneer wij allemaal in de zusterpost zitten. Niet veel later worden een aantal kinderen warm aangekleed, verschillende apparaten gaan mee op de kinderwagen en er worden vooral ook een aantal ouders enthousiast van dit voorstel. Het enthousiasme bij de ouders en het plezier bij de kinderen werkt aanstekelijk en ook ik krijg zin om een rondje in het park te maken.

Zo gaan we, niet veel later, met een klein groepje op weg naar het park. Alleen de witte broeken verhullen dat het een paar verpleegkundigen zijn die met haar patiënten op pad gaan. Anders zou niemand weten hoe bijzonder dit uitstapje is en lijkt het wandelen door het park als de gewoonste zaak van de wereld.

Maar voor deze mensen niet. Het kindje in de kinderwagen geniet van de eerste wandeling buiten in het bijzijn van mama. Een ander kindje rent even later vrolijk voor ons uit en vergeet even wat er zich eerder die ochtend heeft voorgedaan. En een kindje waar weinig emoties te observeren zijn, geniet op zijn manier van de zonnestralen op zijn huid. Terwijl iedereen op zijn of haar eigen manier geniet van dit uitstapje, lopen we het hele park door.

In het water kwaken een paar eenden vrolijk wanneer zij gevoed worden door de mensen in het gras. Overal klinkt gelach, genieten mensen van het zonnetje en staat de natuur in bloei. En ook ik geniet stilletjes. Ik kijk over mijn schouder en zie de trotste mama achter haar kinderwagen lopen; voor het eerst met haar kindje wandelend in het park. Ik kijk naast mij en ook deze mama geniet volop van dit uitje. “Wat is het bijzonder dat jullie dit doen. Wij zijn hier nog maar net, maar wat moet het fijn zijn als je hier al weken zou zijn”. De woorden sluiten precies aan bij de gedachte die in mijn hoofd is terwijl we langzaam verder wandelen.

Als wij niet veel later terug zijn op de afdeling, heeft iedereen genoten van de zon. Genoten van het kwaken van de eenden, het fluiten van de vogels, het ritselen van de bomen en vooral van het bijzondere moment met zijn of haar eigen kind. En ik; ik heb volop genoten van dit bijzondere moment. De gedachte aan deze wandeling geeft mij een warm gevoel. Bijna hetzelfde warme gevoel als het voelen van de zonnestralen op je huid.

Geschreven door:
Sanne van Efferen, verpleegkundige
Link naar website